دراین خاموش نشینی دل خزان شد          سخنها یک  به یک اندر نهان شد

بسی خون جگر خوردم به زاری               نخواهم بعد از این دیگر نگاری

جوانی  بس  دگر چیزی ندارم                 که اندر وادی عشقت گذارم

تو با ما یک دلی کردن نشاید                    دل ما را به پیوستن نیابد

نفس پیوسته بودم از نخستین                     ندانستم تو  سوزی دین وآیین

دلم با این درشتی ها نسازد                       که سازد هیچ گردد تا که سازد

من از آشفته بودن بس ملولم                    که از بودن در اینجا هم ملولم

مرا دیگر سخن با غم پرستان                      دگر کافی بود چون می پرستان

می صافی می بی غش نهادند                   به ما از دلخوشی رویی نمودند

که غم بس بعد از این دیوانه گردیم           سراسر یک به یک پروانه گردیم

به شمع جانگدازی آتشین دل                   نهیم ازسرخوشی رویی به منزل

که منزل آخرین ماوای هستی                    نباشد یک سره با غم پرستی

*******************

سلام.خوبین؟ بالا خره تموم شد این کنکور لعنتی! فارغ از نتیجه که ایشاللا قبولیم باشه همین که آزاد شدم از چاردیواری اتاقم خودش یه نعمته.

حالا بیکار شدم و دنبال کار!یکی یه کاری بده دست من